Dua; bir çağrı, bir yakarış ve küçükten büyüğe, aşağıdan yukarıya, arzdan, arzlılardan semalar ötesine bir yöneliş, bir talep, bir niyaz ve bir iç dökmedir. Dua eden, kendi küçüklüğünün ve yöneldiği kapının büyüklüğünün şuurunda olarak, fevkalâde bir tevazu içinde ve istediklerine cevap verileceği inancıyla el açıp yakarışa geçince, bütün çevresiyle beraber semavîleşir ve kendini ruhanîlerin “hayhuy”u içinde bulur. Böyle bir yönelişle mü’min, ümit ve arzu ettiği şeyleri elde etme yoluna girdiği gibi, korkup endişe duyduğu şeylere karşı da en sağlam bir kapıya dayanmış ve en metin bir kaleye sığınmış bulunur.
Bizim ümit ve arzularımız birer başarı ve muvaffakiyet sâiki, korku ve endişelerimiz de olumsuz davranışlarımıza karşı birer temkin ve teyakkuz vesilesidir. Biz, Allah’ın geleceğimizle alâkalı takdir buyurduğu şeyleri bilmesek de, her zaman ümit ve endişelerimizi, azim ve kararlılıklarımızı o takdirin birer emâresi ve kavlî, fiilî, hâlî dualarımızı da –şart-ı âdî plânında– onun bir vesilesi sayarız. Zira, Hazreti Sâdık u Masdûk’un beyanıyla; sonuçta herkesin elde edeceği netice, büyük ölçüde o kimsenin davranışlarına bağlı olarak gerçekleşmektedir. Ne var ki, duada Hakk’a teveccühü kendi isteklerimize bağlayıp, kendi arzularımızı öne çıkarmamız da doğru değildir. Doğru olan, bir kulluk şuuruyla Hakk’a yönelip, tevazu ve mahviyet içinde, acz, fakr ve ihtiyaçlarımızın lisanıyla O’na arz-ı hâlde bulunmaktır.
Aslında dualarımızla biz, beşerî isteklerimizin gerçekleştirilmesinden daha çok, Rabbimiz’e saygımızı, güvenimizi ve O’nun gücünün her şeye yettiğini itiraf eder; son noktayı bazen bir sükûtla, bazen de –esbâba tevessül mülâhazası mahfuz– her şeyi O’ndan bekleme durumunda bulunduğumuzu vurgulama adına: “Ne hâlimiz varsa hepsi de Sana ayân / Dua, kapı kullarından miskince bir beyan..” mânâsına hâl-i pür-melâlimizi dile getiririz. Evet, bazen Kur’ân-ı Kerim, bazen de sözleri lâl ü güher Söz Sultanı’ndan alıntılarla istediklerimizi Hakk’ın dergâhına sunar ve ebedî mihrabımız olan O’nun kapısına yönelerek, ruh dünyamızı şerh eder, içimizi O’na döker ve “huzurun edebi” diyerek ağzımızı sımsıkı kapatarak sükût murakabesine geçeriz ki, bazılarınca böyle bir hâl –ihlâs ve samimiyetin derecesi ölçüsünde– en belâgatli sözlerden daha beliğ ve en yüksek ifadeleri aşkın bir beyan ve bir arz-ı hâl sayılır. Allah, gizli-açık her hâlimizi bildiğine göre, duada sözden daha ziyade öz önemli olsa gerek.. zaten Cenâb-ı Hak da: “Kullarım Beni Sen’den sorarlarsa; bilmeliler ki, Ben onlara çok yakınım; Bana dua edenin duasına icabet ederim.” mazmununca O, arzu ve isteklerimizi bilmede, bize bizden daha yakındır. Bu itibarla da, istek ve dileklerimizi huzur mülâhazasına bağlayarak, sessizlikle seslendirmek, hususiyle de o seviyenin insanları için ayn-ı edebdir. İster gayb telâkkisi, ister huzur mülâhazası, bize bizden daha yakın olan Rabbimiz: “Siz Bana dua edin ki, Ben de icabet edip karşılık vereyim.” buyurarak bizi duaya teşvik etmekte ve dua etmemeyi anlamsız bir istiğna ve bir kopukluk saymaktadır.
Dua eden bir kimse, bütün gönlüyle Allah’a yönelip yalvarışa geçebildiği takdirde, kendine her şeyden daha yakın olan Rabbisine karşı, kendi beden ve cismaniyetinden kaynaklanan uzaklığını aşarak O’nun her zaman var olan yakınlığına saygısını ifade etmiş ve kendi uzaklığının vahşetinden kurtulmuş olur. Cenâb-ı Hak da ona, duyması gerekenleri duyurur, görmesi gerekenleri gösterir, söylemesi icap eden şeyleri söyletir ve yapması lâzım gelen şeyleri de yapmaya onu muvaffak kılar. Bu paye aynı zamanda nafilelerle ulaşılan öyle hususi bir yakınlık (kurb) payesidir ki, artık böyle bir mazhariyetle şereflendirilen “kurb” kahramanının görmesi, gözler ötesi bir gözle; işitmesi, kulaklar ötesi bir kulakla; diğer aktiviteleri de kendi benliğinin üstünde farklı bir kimlikle gerçekleşmeye başlar; başlar da bir hamlede gider, ayrı bir buudun insanı olma seviyesine yükselir; derken, her fırsatta Rabbiyle dua ve icabet alışverişinde bulunur, yalvarış ve yakarışa, O’nun sonsuz kudretine itimadın ifadesi olarak sımsıkı sarılır ve sırtını sarsılmayan bir güce dayamış olmanın güveniyle, dilinde dua, yürür en olumsuz gibi görünen şeylerin üzerine.
Bu itibarladır ki, imanın zevkine ermiş ve ibadette hassaslaşmış ruhlar, kat’iyen duada kusur etmezler. Aksine böyleleri, ibadeti varlıklarının gayesi gibi duyar ve duaya da fevkalâde önem verirler.. maddî-manevî sebeplere riayetin yanında gönüllerini Rabbilerine açıp yalvarmayı, O’na yakınlık arayışının sesi-soluğu gibi değerlendirir ve dualarını bir ümit, bir reca nağmesi gibi seslendirirler. Böyle bir yakınlık atmosferinde, çok defa ümit ve beklenti neşvelerinin yanında, bazen de mehâbet ve endişe esintileri hissedilebilir. İnsan, her şeye O’nun sonsuzluk ve sınırsızlığı içinde baktığı aynı anda, kalbinin râşelerle ürperdiğini duyar gibi olur ve hemen temkin ve teyakkuza geçer. Duada, her zaman iç içe yaşanan bu iki hâl, insanın mârifet ufkunun vüs’atiyle mebsuten mütenasip (doğru orantılı) inkişaf eder. Kur’ân, mü’min tabiatındaki bu hisler halitasını: “Rabbinize huşû ile ve içten içe duada bulunun.” diyerek, kat’iyen O’ndan müstağni kalınamayacağını, ululuk, azamet ve ceberûtuna rağmen, rahmet ve inayet kapılarının da ardına kadar herkese açık bulunduğunu vurgular ve duanın önemi üzerinde ısrarla durur.
Bizim acz, fakr, zaaf ve ihtiyaçlarımıza karşılık O’nun, bizi var eden, besleyen, büyüten, arzu ve isteklerimizi görüp-gözeten ve bizi asla başkalarına bırakmayan bir engin rahmet sahibi olması, O’na karşı tavırlarımızı devamlı ince ayara tabi tutmamız bakımından fevkalâde önemlidir. Bizler âciz, zayıf ve muhtaç, O ise her şeye hükmeden mutlak bir Hâkim’dir. Bu itibarladır ki, biz hemen her zaman, küçüklüğümüzün şuurunda ve O’nun büyüklüğünü takdir hisleriyle hep iki büklüm yaşar ve isteyeceğimiz her şeyi, kavlî, fiilî ve hâlî talep çerçevesinde sadece ve sadece O’ndan ister ve O’na karşı müstağni davranmayı küstahça bir çalım, O’nunla dua ve ibadet münasebetlerimizde lâubalî, gayriciddî bulunmayı da bir saygısızlık kabul ederiz; ederiz de, O’na teveccühlerimizde her zaman ümit ve endişe, mehâbet ve beklenti mülâhazalarımızı beraber götürmeye çalışırız. O’nun bize çok yakın olduğunu ve dualarımıza icabet edeceğini düşünürken, ululuk ve azametini, rahmetinin vüs’at ve ihtişamıyla iç içe duyar.. haşyet ve râşelerle ürperir.. tavırlarımızı yeni baştan gözden geçirir.. ses tonlarımızı ayarlar.. hâzır ve nâzır birinin huzurunda bulunduğumuz mülâhazasıyla zevk ve temkini aynı anda hisseder ve yaşarız. Bu mânâda dua her zaman, Cenâb-ı Hakk’a arz-ı hâlde bulunmanın sesi-soluğu olması itibarıyla en sâfiyâne ve en hâlisâne bir kulluk tavrıdır. Aslında bütün varlık, istidat, kabiliyet veya fıtrî ihtiyaçlarının dilleriyle hep O’na dua ederler. O da bunların hepsine, belli bir hikmet çerçevesinde cevap verir ve her sesi duyup ona icabet ettiğini herkese ve her şeye duyurur.
Ne var ki, dualarımıza cevap verilmesini, bizim isteklerimizin aynıyla yerine getirilmesi şeklinde anlamak da doğru değildir. Biz bazen, sadece bugünü, hâlihazırdaki heves ve arzularımızın gereğini düşünerek kendi talep çerçevemizi daraltmış, yarınları ve bizimle münasebeti olan daha başka şeyleri gözden çıkarmış olabiliriz. O ise, hem bizim için hem her şey için, hem bugünümüzü hem de uzak-yakın yarınlarımızı iç içe görüp-gözeterek, bizim daralttığımız hususları açar, genişletir; dünya-ukba vüs’atine ulaştırarak, merhamet ve hikmetinin derinliğine göre çok buudlu cevaplarda bulunur.. evet O, hâlihazırdaki durumumuzu aydınlatırken yarınlarımızı karartmaz.. bugünün ışıklarını yarınların zulmeti hâline getirmez ve bize iltifatlarda, teveccühlerde bulunurken başkalarına kat’iyen mahrumiyet yaşatmaz.. herkese ve her şeye çok derinlikli cevaplar verir, dualarımızı duyduğunu, isteklerimizi nazar-ı itibara aldığını gösterir.. ve huzuruyla gönüllerimize tasavvurlarımızı aşkın ne inşirahlar, ne inşirahlar verir..
Bütün bu mülâhazalara açık bir gönül, ellerini açıp yakarışa geçince, kendisini gören, soluklarını duyan, içinden geçenleri bilen ve iniltilerini değerlendiren her şeye kâdir, her şeye hâkim, istediğini istediği gibi yapan, yaptığı her şeyde farklı hikmetler gözeten birinin var olduğunu düşünür; O’nun merhameti, iradesi, meşîeti sayesinde her şeyin üstesinden gelebileceği inancıyla gerilir ve en karanlık anlarında bile sürekli huzur yudumlar, itminan soluklar ve ümitle oturur-kalkar. Bu çerçevede günde birkaç defa O’na yönelmek, kalbin gözü-kulağıyla fizik ötesi şeyleri görüp işitmeye çalışmak o kadar derin ve anlamlıdır ki, bir kere bu mazhariyeti duyup tadan birinin, bir daha da o kapıdan ayrılması düşünülemez. Bu mazhariyeti tam yakalayamasak da, son bir kez daha o Yüce Dergâh’a yöneliyor ve O’nun kapısının tokmağına dokunarak inliyoruz:

belki sen bu satırları bulup okurken ben senden çok uzaklaşmış olacağım gecenin zifir karanlığında çakl sesleriyle boğuşacağım. seni hiç incitmeden kırmadan bu defa haber etmeden uzaklaşacağım bu kentten .merak etme beni hiç olurmu birtanem sakın üzülmede ardımdan banada kızma olurmu hani ilk başladığımız gibi bir tebesüm bir heyacan bin bir umutla yeşeren sevdamızı bir zemheri fırtınasının sonunda yeşeren papatyalara emanet ediyorum. biliyorum en çok sevdiğin çiçek papatyaydı benimde en sevdiğim renk sarı sonbahardı .işte bak seni üzmeden en sevdiğin mevsimde yalnız bırakıyorum baharın başlangıcı papatyaların yeşerişi .
biliyorum sen gene papatyalarla yeşereceksin yeşerip sevmeyi sevilmeyide hak ediyorsun .
çok düşündüm günlerce gecelerce sabahladım ten kokunla şehirin kirli sularını içime çektim ama bu defa yutkunamıyorum boğuluyorum adeta ağır gelıyor hersey yorgun bedenim taşıyamaz oldu bu hasreti .git demesini beceremediğim gibi sana gelde diyemiyorum artık ay sahrud üşüyorumha tut ellerimi .
hatırlıyormusun işlk göz göze gelişimizi nasılda beklemiştim senı gecenin soğunda bir benzin ıstasyonunda .belkide gelmeyeceğini düşünmüştüm ama olsun seni beklemek genede güzeldi o heycanı yaşamak sana kavuşma ümüdü vardıya o yetiyordu bedenimi ısıtmaya. gelmiştin sonunda bedenim tir tir titriyordu yanımdaydın benimdin en güzel anımdı bu ellerim ellerindeydi gözlerim gözlerinde kayboluyordu eriyordu yürüğem her nefes alışında o günler hiç bitmemeliydi hiç sabah olmamalıydı durmalıydı zaman orada ama zaman durmadan geçiyordu farkında bile değildik .ve sen mutluluğun tadını yaşamaya başlarken ben sana zorakki zarar vermeye başlamıştım bille evet belkide hiç afedilemeyecek hatalar yaptım zorakkide olsa ama unutmaki sevginede layık kaldım hep bir bütündü senle bedenim .birde senin hep şüphelerin vardıya işte sevgimizi ezdiren en büyük nedenlerinde buydu anlıyorsun dimi birtanem .
ve ayrılma anı gelmişti sen geri dönecektin ben hem hatalırmla hemde hasretınle yanıp tutusacaktım yeniden gitmeliydin artık seni bekliyenler vardı ama aklın hep bende kalacaktı biliyorum belki benden daha çok sevmiştin beni o olanlar yaşanmasaydı belkide hiç ayrılmayacaktı .keşkeler o kadar çokki hayatımızda asılı kalıyor düşlerimiz keşkelerle .
ve son gecemizdi bu seni yolcu ediyorum bir havaalanın koridorlarında ama içimde hem bir korku hem ayrılış acısı.
gitme dersem gitmezmiydin deli sevdam beni bırakmazmıydın herseye rahmen severmiydin beni .
.............. ardı sıra noktalarla kalan bir vedalaşma nasılda soguk var sabahın ayazında iki gözüm iki çeşme ağlıyor istanbul sanki üstüme yıkılıyor birtanem.
kim durdurabilirki kanayan yaramı kim susturabilirki feryadım kayıyor birer birer yıldızlarımız geçiyor bir filim şeridi gibi aşk sahneleri düş bahçemden ayaz vurdu göğsüme buz kesmiş yüreğim gidiyorum sevdiğim hoşçakal.
artık hiç bişi tat vermiyor eskisi gibi sevdiceğim.
hani hatırlıyormusun saatlerce gelecek ümüdiyle bir sandalyeye mahkum ederdim adeta hayatımı saatlerce bır klavye başında gelmeyeceğini bile bile beklemek bunu anlıyormusun hüzün çiçeğim.
ay sahrud üşüyorumha tut ellerimi .
ve bir vedanın ardında bu cümleler kalı verdi hayatımızda sen gene aynı kadın bense bitmiş tükenmiş bir vaziyette bir eşkiya .
S€Nİ SEVİYORUM HÜZÜN ÇİÇEĞİM.

 bugün aslında takvim yapraklarına baktığımızda sevgi ekseninde önemli bir günü taşıyor batılı ülkelerin sevgiyi yılın bir gününe hapsetiğini açık açık görüyoruz .
 birazda bu burjuva yaşantısına düşkün olan kendini aydın ilan eden ve sevgiyi kendi çıkarlarına alet eden bir kesmin insanlara dayatığı bir gündür. halbuki sevgiyi bir resmi bayram gibi yılda birdefa hatırlamak saçma ve mantığa aykırı bir davranıştır. evet bugün sevgililer günü malesef .isterseniz hep beraber bir sevgililer günü tarihine bakalım ve birlikte kararımızı verelim sadece yılda bir defa yaşama sansı tanınmış bir imparatorluk ve tarih içinde sevgililer gününü kutlamanın aptalığınıda görmüş oluruz.
Sevgiler Günü'nün başlangıç tarihi eski Roma İmparatorluğu zamanına uzanıyor. Eski Roma'da 14 Şubat günü bütün Roma halkı için önemli bir gündü. Çünkü bu günde Roma tanrı ve tanrıçalarının kraliçesi olan Juno'ya duyulan saygıdan ötürü tatil yapılırdı. Juno ayrıca Roma halkı tarafından kadınlık ve evlilik tanrıçası olarak da biliniyordu. Bu günü takip eden 15 Şubat gününde ise Lupercalia Bayramı başlıyordu. Bu bayram, halkın genç nüfusu için büyük önem taşıyordu. Bunun nedeni ise yaşantıları kesin kurallar ile sınırlandırılmış, bunun doğal sonucu olarak bir birliktelik yaşama şansı olmayan bu gençler, sadece bu bayram süresince bile olsa birbirlerinin partneri oluyorlardı. Hangi genç bayanın hangi genç erkek ile bir çift oluşturacağı eski bir gelenek olan ve Lupercalia Bayramı'nın arife günü yapılan bir çekiliş ile belli oluyordu. Romalı genç kızlar, isimlerini küçük kağıt parçalarının üzerine yazıp bir kavanoza koyuyorlardı. Erkekler ise kavanozdan bu kağıtları çekerek üzerinde hangi kızın ismi yazıyorsa o kızla bayram eğlenceleri boyunca beraber oluyorlardı. Bu birliktelikler birbirine aşık olan çiftler için bayram süresinin dışına taşıp genellikle evlilikle sonlanıyordu. İmparator 2. Claudius, Roma'yı kendi katı kuralları ile zalimce yöneten bir hükümdardı. Onun için en büyük problem, ordusunda savaşacak asker bulamamaktı. Ona göre bu durumun tek sebebi Romalı erkeklerin aşklarını ve ailelerini bırakmak istememeleriydi. İşte bu yüzden, Roma'daki tüm nişan ve evlilikleri kaldırdı. Aziz Valentine de Claudius'un hükümdarlığı zamanında Roma'da yaşayan bir papazdı. Kendisi gibi papaz olan Aziz Marius ile birlikte Claudius'un yasağına rağmen gizlice çiftleri evlendirmeye devam etti. Ancak İmparator bu durumu bir süre sonra öğrendi. Aziz Valentine, insanları evlendirmeye devam ettiği için tutuklandı ve yaptıklarının cezası olarak sopa ile dövülerek öldürüldü. Milattan sonra 270 yılının 14 Şubat'ında Hıristiyan mezarlığına gömüldü. Aynı zamanlarda Roma'daki putperestler, şubat ayı içinde kutlanan Lupercalia Bayramı'nı kendi putperest tanrıları için kutluyorlardı. Bayram öncesi yapılan geleneksel çekilişi ise seromoniye bağlı kalarak kendileri için uygulamaya başladılar. Hıristiyan Kilisesi'nin ilk kurulduğu yıllarda hizmet veren papazlar, bu törenlerin, özellikle de evlenmemiş gençlerin putperestler ile birlikte anılmasından rahatsız oldukları için bir çözüm buldular. Bu gençlerin isimlerinin azizlerle birlikte anılmasını istedikleri için Lupercalia Bayramı'nın başladığı günü Aziz Valentine Günü olarak kutlamaya başladılar. O gün bugündür her yılın 14 Şubat'ı "Sevgililer Günü" olarak kutlanmaya devam ediyor ve yeryüzünde kadın ve erkek beraber olduğu sürece de kutlanmaya devam edecek gibi.
 işte sevgililer günün tarihçesi diyelim buna .peki ya sizce sevgililer günü yılda sadece birgüne olarakmı hatırlanmalı yoksa hergün bir sevgililer günü olmalı.bana sorarsanız ben seveceğim kadını hergün daha çok sevmeyi denerim çoğunun yılda sadece bir gün gül yada çiçek aldığı sevginin  körüklendiği böyle bir dönemde ben hergün sevgilime çiçek almayı düşünürüm .yada yılda bir defa mesaj atıp gününü kutlayacağıma hergün ilk uyandığında benim mesajlarımla güne başlamasını sağlarım.
 en güzelide bu değilmiydi sevgili dostlar sevgi herzaman sevgidir ve hergün muhtaç olduğumuz bir duygudur .hadi hep birlikte hergün sevgilimize sevgililer gününü yaşatmaya ne dersiniz.
 saygılarımla.

Gece yarısı ayazlar üç-beş devriyesini atmakta yine. Sensiz geçen bir günü yine sensiz gecelere kendi ellerimle gömüyorum. Sen yokken anlamı yok baharların artık. Anlamı yok çekilen onca acıların. Anlamı yok sensizliğin.. Sen yoksun sadece.. Sadece yok..Yoksa gitmiştin benden… Gelişin baharları müjdelemişken, gidişin bu kadar sessiz olmamalıydı. Bu kadar ölümüne sevmişken, bir gülüşün canımdan vazgeçmişken, gidişin bu kadar suskun olmamalıydı. Yoksun sadece yok…Bu kadar basit olmamalıydı ölmelerim, bu kadar çabuk bu kadar erken solmamalıydı çiceklerim. Artık ne sesin yankılıyor sokaklarımda, ne de varlığın geziniyor damarlarımda.. Sadece yokluğun kanıyor dudaklarımın ucunda.. Sadece suskunluğum can veriyor ayak uçlarında. Sadece ölüyorum yokluğunda.. Sadece ölüyorum, ötesi yok inan…
          Sadece yoksun, ötesi yok inan..Gittin ve senin ellerinin yerine şimdi sonbahar yaprakları avuç içlerime kıvrılıp çığlık çığlığa soluyorlar.. Yokluğunda yüreğimin duvarlarına çerçevelenmiş hatıralarına bakıp bakıp sensizliğini dinliyorum. Sonra da suskunluğuna diz çöküp yalnızlığını demliyorum. Yoksun, her gece gözlerimde kanıyor senli hatıralar. Uykular firarda. Karanlığı örtüp üzerime seni anıyorum kırık dökük kelimelerimle. Sancılara girdap gönlümle adını sayıklıyorum ardı ardına. Yavaş yavaş boğuluyorum . Yavaş yavaş dibe çekiliyorum..Yoksun, gözyaşları biriktiriyorum avuçlarımda. Yoksun, mürekkebimden sızıyor kan rengi kelimeler. Bendeki adın hala bir ömür ile anılırken, kim bilir ölümsüz sevdam senin ayak uçlarında son nefesini vermekte.. Canım acıyor sevgili. Puslu bir havada vurulur, olduğun yere yığılırsın ya hani.. İşte gittiğin gün yalnızlığın mıhlandı alnımın ortasına. Gittiğin gün dudaklarıma mühürlendi adın…Şimdi yoksun ama ne geçmişimize gömüyorum seni ne de sensizliğine pes ediyorum. Çünkü; ben seni … sensizlikte … bile ömür boyu bekleyecek kadar sevmiştim. Eğer unutmak için sevmiş olsaydım seni, acıların için sırtımı semer bilmezdim. Ben seni yürüdüğün dikenli yollarda can yoldaşın olmak için sevdim. Ben seni yüreğime dokunduğun için, ben seni gül yüreğin için sevdim…
          Hani acılarla beraber savaştık, hani her şeye inat sevdamızla ayakta kalacaktık.. Dimdik duracaktık kör ayazların önünde, gerekirse bedenlerimizden vazgeçip ölümü bile gurur sayacaktık aşkın kutsallığında..Şimdi canımı acıtıyor senli hatıraların gözbebeklerimde çığlık çığlığa ölmeleri. Canımı yakıyor suskunluğun dudaklarıma diklenen arsız kelimeleri. Savaşı kaybetmiş bir askerin düşmana esir düşmektense silahındaki tek kurşunu şakaklarına dayayıp onurluca ölmesi gibi ben de varlığında ölümü kutsuyorum dudaklarıma… Ya ölüm olmalıydım dudaklarında ya da son nefes olmalıydım soluduğun canda..
          Gittiğin günden beri içimdeki cocuğu dinlemiyorum. Sus pus her şey. Artık dört duvar arasında körebe oynuyorum yalnızlığında. Gittin, taş kesildi kirpiklerim. Gözbebeklerimden tek bir damla bile düşmüyor topraklara…Oysa bağrımı iki ayırıp bir baksan yüreğime, canımın ne kadar acıdığını o zaman anlardın..Görmüyorsun gözbebeklerimin kuruyup yüreğimin delice ağladığını. Yağmurlarla yarışa giriştim, tel tel yalnızlığıma hediye ediyorum yüreğimin çığlıklarını. … Erkek adam ağlamaz … sözüne inat yüreğim kan ağlıyor her gece..Yüreğimden akan her damla senin mutluluklarına duacı olsun, yalnızlığın ayak ucuna düşen her kelimem sana helali hoş olsun. Çünkü ben gidişlerine ömrümü adayacak kadar sevmiştim seni.. Sen beni sevmesen de, ben seni ilk gün ki gibi hala seviyorum…
          Belirtmeden geçemeyeceğim sevgili; giderken sadece bendeki seni götürmedin ki; karakışa inat yüzüme baharları serpiştiren o kız çocuğunu, buram buram rüzgarla yüreğimin derinliklerine esen yağmur kokusunu da götürdün yanında. Gitmiştin, gözyaşlarını ellerimle silememişken aramıza dağlar örülse ne olur. Farkındayım; bir ömür uzaktasın bana. Şimdi hangi mevsimin hangi baharını yaşamaktasın ? Hangi rüzgarın koynunda yaralarını sarmaktasın. ?. Bilemiyorum ve bilmekte istemiyorum. Bildiğim tek şey var; sen hala bendesin.Sendeki beni öldürsen de , sen hala damarlarımda gezinen alyuvar sıcaklığında bana gülümsemektesin.. Giden sen olmana rağmen bendeki, yüreğimdeki adın hiçbir zaman değişmedi. Adımı unutsan da bendeki ölümsüz sevdan hiçbir zaman satırlara bir ikindi vakti gömülmedi. Lakin gittiğin günden beri hayatla aram pek iyi değil açıkcası. Yalın ayak yürüyorum dikenlerin üzerinde. Acılarımı acılarınla devşiriyorum..İleebed yaşamaktan gurur duyduğum gözyaşlarından bir sonbahar günü sıcak gülüşlerine taşınıyorum. Anla sevgili. Yalnızlığın dururken kapımda , kan bürümüş çığlıklarımı satıyorum ayazlara.. Karşılığında sadece senin bensiz de mutlu olduğunun haberlerini istiyorum. Bensiz uzaklarda mutlu olman benim yaşama sebebim sevgili..Son sözüm; her zaman gülümse ne olur. Acılarına kefil olmuşken ne olur gülümse hayata.. Gülüşlerin mutluluklara adanmışken sen her zaman hayatı sev. Ve hiçbir zaman ağlama sevgili. Çünkü; mutlulukların, yaşama sebebim iken; gözyaşların bedenimin örtüldüğü kefen olur….

          Yokluğun kanar dudaklarımda, sonra suskunluğun ölüm yazar yüreğime..Kimliksiz rüzgarlara bel bükerim. Çünkü, sen yoksun yanımda..İsyanlara bilenirim yalnızlığın kanayan yüzünde. Sen yoksundur artık, her gece karanlığa bürünür. Her yağmur sonrası gülüşlerin takılır göz ucuma. Gökten tel tel senin yağmanı dilesem de iliklerime kadar yalnızlığınla ıslanırım…Borana tutulurum sonbahar gecelerinde. Yalnızlığın bayat dudaklarına sürülür kirpiklerim. Sana özlemim kanar avuçlarımda. Gözyaşlarım sel olur akar toprağa. Gün olur ölümsüzlüğüne düşer kelimelerim…Ama hiçbir zaman pes etmem yokluğuna. Savaşırım kanımın son damlasına kadar. Ama yokluğun duruyor gözlerimde..Satır satır usumdan akıyor kahkahalarına sarılmış intiharlarım… Seninle başladı yüreğime kilit vurup ölüme susmalarım..Pervasız fırtınalara yenik düşer yalnızlığım. Evlat edinirim karanlıkları sensizliğin mateminde. Sensiz baktığım dipsiz kuyuyu andırır bana. Bak görüyor musun gri tonlar giydirilmiş hüzünler çizilmekte ömrüme. Artık her rüzgar yalnızlığı çarpıyor yüzüme. Her dalga karanlığı….Sen gittin içimdeki aşkı, yüreğimdeki canı kaybettim…Sensiz geçen her gece ömür defterinden düşüyorum.
          Bir gün sensiz ölmenin acısını bırakacağım satırlara.. Tabutum olacak gözbebeklerinden düşen gözyaşın. Kefenim olacak susmaların. Şimdi varlığın kepenklerini indirip sensizliğinde uyumaya gidiyorum. Ve sabah kalktığımda değişten bir şey olmayacak.. Her zaman ki acılar düşecek paydalarıma..Uyandığımda perdelerime hep yokluğun doğacak tıpkı gecelerimin alnına yalnızlığın soğuk çığlıkları örtüldüğü gibi..Yoksun işte.. Canım acıyor sadece. Neden diye sorma.. Sadece yoksun. Soluyor taze baharlarım.. Sebep arama ne olur. Sadece yokluğun ile varlığın arasında yavaş yavaş ölüyorum; ötesi yok inan.

Bir tek adın kaldı dudaklarımda,
Bir de gözlerimde hatıraların…
Hani dik duracaktık acıya,
Hani aynı yürekle gülüp
Aynı gözlerde ağlayacaktık sevdaya…
Şimdi yalnızlığın ipi geçti boynuma.
Yokluğun yükledi sırtıma…

Bir tek acıların kaldı gözyaşlarımda..
Güneşi bile ağlatacak acıların..
Oysa ben yemin etmiştim,
Acıların icin sırtımı semer bileceğim diye.
Söz vermiştim,
Sensiz ölmeyeceğim diye…
Şimdi sensizlik duruyor başucumda..
Şİmdi ayazlar yüregimi sorguluyor
Ayrılığınla yüzüme vurduğun kapımda..

Söyle ne olur…
Beni unuttuğunu söyle…
Hiç sevmediğini haykır..
Yeminlerinin yalan olduğunu,
Sevginin sahte olduğunu vur yüzüme…
Yemin olsun ki,
Bir damla gözyaşı düşmez artık..
Çünkü gittiğin gün,
Ayak uçlarında
” Sana ” ölmüştüm sevgili..

” Unutma ki; ölenler, hiçbir zaman yaşayanlar icin gözyaşı dökemezler

şöyle bir düşünü  verelim cumhuriyet tarıhimizin son 60 yılını durmadan üst üste değişen siyasi iktidarlar askeri darbeler silahlı örgütler derin güçler ve kendine devlet süsü verenler hepsini birer birer yaşadık ve gördük hep birlikte .en sonuncusuda Hrant Dink’e istanbulda kendi gazetesi önünde yapıldı .peki ama neden bunu kaç kişi düşünüyor kaç kişi olaya iki boyuta bakabiliyor .abdi ipekçi uğur mumcu ahmet taner kışlalı ve ardından hrant dink ya şimdi sırada kim var diye hiç düşüne biliyormuyuz .yapılan tekşey herkes bişiler söylüyor kartel medyasıda olayı siyasi bir büyütece döküp tüm yayın organlarında manşete taşıyor .nerden biliyorsunuz suikastın ardında dış bir güç yok yada kendi özel yaşantısında bir düşmanı yok bunu hiç düşünemiyorsunuz demi .hemen kapılıyorsunuz boş palavralara bir düşünce adamı karanlık güçler tarafından vuruldu ve akla gelen ilk şeyse ermeni soykırımı yapmayan bukadar kendi kendini
zi kandırmaktan başka bişi değil bu .
 madem bu adam bir demokrattı neden hiç bir yazısında filistine afganistana ıraka nazılere yada kahraman maraştaki ermenilerin baş örtülü kadınlara saldırmasıyla başlayan sütçü imam olaylarına hiç deyinmedi .tabi onu dile getirmesi işine gelmiyordu dimi nasılsa dünyanın bir çok ülkesi türkiye karşıtı ve avrupaya girmemesi için bahane arıyor işte buda ellerine bir koz oldu .belkide suikastı düzenleyenler kendi düşünürleriydi belkide bir komplo  olayı birde tas duvarların arkasındakı sır perdesınden incelemeyi deneyiniz.
 ya peki öldürülen bir türk gazetecisi olsaydı bu olay ermenistanda olsaydı hangi yayın organı bunu manşet yapardıki sadece bir gün arası haberde sıradan bir haber olarak dile getirilip unutulmaya yüz tutardı .
 hergün dünyanın bir çok ülkesinde savaş bölgelerinde binlerce insan katlediliyor hangi yayın organı bunu manşetine taşımaya cesaret edebiliyorki kimisi yazmaya bile tenezül etmiyor hrant dink bunlardan dahamı onemliydi onlarda insan buda insan bırakın allah askına 15 yılda 30 bin insanımız güney doğuda öldürüldü dünya seyre kaldı buda yetmezmiş gibi başta amerika rusya almanya isveç hollanda belçika bunlara hem kucak açtı hemde silah sevkiyatı yaptı .hakkari dağ komando tugay komutanı osman pamuk ova yazdığı ki
tabında olaya şöyle deyiniyor ben cudi dağında terörle mücadele ederken cudinin tepelerinde amerikan helikopterleri erzak atıyordu teröröstlere .ve biz uyutldukçada yok olmaya öldürülmeye mahkum olacagız diyordu uyanın artık siz medeniyetinde çağdaşlığında ta kendisisiniz ne hrantı ne amerikası nede ermenisi sizi susturmamalı bunların oyunlarına gelmeyin .bir hrant filistindeki hergün öldürülen 20 çocuıktan daha önemli tutulacaksa bırakalım bazılarıda hrantı savunup dursun birgün hrant belki onlarında kafasına sıkar .
 bir hranta dünya ayağa kalkıyor ama binlerce insan katliamına seyre kalıyor dunya bumu çağdaşlıkları bumu medeniyetleri .eşref bitlis turgut özal gafar okan  gibileri bınlerce hrant etmezmiydi .
 ne demiş mehmet akif ey şehit oğlu şehit isteme benden makber bak göğsünü açmış bekliyor seni peygamber. biz türk insanı olarak yılardır hrantları içimizde yaşatık onların tarıh boyunca bize göstermedikleri anlayışın katlarca fazlasını gösterdik hranta insan saydık şimdi neden kalkıp öldürüğlüp bunu bir ulus meselesi haline getirelimki .birazcık akıları varsa suçludan vurandan daha çok vurdurtan dış güçleri bulsunlar .
 selam ve dua ile  allaha emanet olun.